پیرچشمی یکی از شایع‌ترین تغییرات بینایی در انسان است که تقریباً همه‌ی افراد بعد از ۴۰ سالگی آن را تجربه می‌کنند. کاهش دید نزدیک، دور گرفتن موبایل، خستگی چشم هنگام مطالعه و نیاز به نور بیشتر، از اولین نشانه‌های آن هستند. با پیشرفت تکنولوژی، بسیاری از افراد به‌دنبال عمل پیرچشمی چشم هستند تا از عینک خلاص شوند.

اما سؤال اصلی اینجاست:

آیا این عمل‌ها واقعاً علمی، تأییدشده و کم‌خطر هستند؟

پیرچشمی یک بیماری نیست، بلکه نتیجه‌ی طبیعی افزایش سن است. با گذشت زمان، عدسی چشم:

– سفت‌تر می‌شود

– انعطاف‌پذیری خود را از دست می‌دهد

– و توانایی فوکوس روی اجسام نزدیک کاهش پیدا می‌کند

برخلاف نزدیک‌بینی یا دوربینی، پیرچشمی ناشی از اختلال ساختاری نیست؛ بنابراین هیچ روشی نمی‌تواند عدسی را «جوان» کند. تمام روش‌های درمان پیرچشمی در واقع جبرانی هستند، نه درمان قطعی.

امروزه چند روش برای کاهش وابستگی به عینک نزدیک معرفی شده است:

در این روش‌ها:

– یا هر چشم برای فاصله‌ی خاصی تنظیم می‌شود

– یا یک چشم برای دید دور و چشم دیگر برای دید نزدیک اصلاح می‌شود

این روش مناسب برخی افراد می باشد و  نیازمند سازگاری مغزی افراد است.